قدیم ها اگر عاشق می شدی و دلت هوای دیدن داشت ، تلگرام که نبود بروی عکس های پروفایلش را ببینی .  باید یادت می آمد فلان مهمانی یا فلان سیزده به در با کدام جمله تو خندیده ؟ در کدام کنج خانه یا سر کدام کوچه اتفاقی ، نگاهتان با هم تصادف کرده ، بعد لبخند زده اید و صورتتان گل انداخته از خجالت ؟ نمی شد بروی ببینی "لست سین" تلگرامش کی بوده . باید آرزو می کردی شاید یک عروسی یا عزا  پیش بیاید که بشود دم در ، بین مهمان ها ، چند لحظه ای  دوباره تماشایش کنی .عکسی اگر بود مقدس بود و جایش در امن ترین خلوت خانه . باید سر حوصله ، دور از چشم اغیار ، یواشکی، شاید ،چند دقیقه ای نگاهش کنی و قربان و صدقه اش بروی .  اینستاگرام نبود که عکس های سلفی در رنگ بندی های مختلف و عکس های دسته جمعی و سفر و مهمانی رفتن هایش را بشود  ببینی .ما که توی کافه و سینما قرار نمی گذاشتیم . قرارمان این بود که فلان ساعت توی صف نانوایی با هم باشیم . یکی توی مردانه بایستد و دیگری زنانه شاید شانس یاری کند و همزمان نوبتمان شد و پیش چشم شاطر، جلوی دخل، چند ثانیه ای کنار هم بایستیم .همین .  تلفن های خ

یه عده هستن که فقط شماره تلفن تو برای این تو گوشیشون سیو شده که هر وقت براشون مشکلی پیش اومد تو مشکلشون رو رفع کنی براشون.اونوقت درست همین آدما وقتی زنگ تلفنشون به صدا در می آد به هوایِ اینکه نکنه کسی باهاشون کاری داشته باشه و تو دردسرشون بندازه می رن رو سایلنت یا خاموش می شن.دارم یاد می گیرم خاموش بشم منم از این به بعد.آدمای این مدلی زیاد دیدم من.یه تعدادی هستن که درست تو لحظه های بحرانی زندگیشون یاد آدم می افتن و هر چند وقت یه بار به ناگاه سرو کله شون پیدا می شه.و جالبه که تو تمام اون مدتی هم که نبودن هر لحظه به یاد تو بودند البته . جالبترم اینجاست که اصلا"ازت توقع ندارن دست رد به سینه شون بزنی و باید هر جور شده رفاقتت رو ثابت کنی بهشون .رفاقتی که در طول سال شاید فقط محدود به چند تا اس ام اس کلیشه ای و زنگ های این مدلی.این مدل دوستی ها رو من نمی دونم چجوری طبقه بندیشون کنم.بعله از اینجور دوستی های هر از گاهی، ملولم من و دوستی های واقعی ام آرزوست البته

بعضی آدم ها ذائقه ات را تغییر می دهند.مجبورت می کنند برگردی و دوباره نگاه کنی، بایستی و دوباره بو بکشی، سکوت کنی تا بهتر بشنوی.بعضی آدم ها آفریده شده اند که به شما بگویند پاهای زیادی کوچکتان خیلی هم مسخره نیست، پوستتان خیلی هم سبزه نیست تازه خیلی هم بانمکید.بعضی آدم ها آفریده شده اند که با ساده ترین روش ها هیجان زده تان کنند و کوچکترین اتفاقات را به بزرگترین خاطره ها تبدیل کنند.بعضی آدم ها به خاطرت می آورند که هستی، چقدر خودت را دست کم می گیری، چقدر خودت را انکار می کنی، چرا خودت را انکار می کنی، از چه می ترسی و دست آخر هم گوشزد می کنند : با این همه تو می توانی!بعضی آدم ها افسردگی های از سر سیری ات را برنمی تابند، به ناله کردن ها و غر زدن هایت گوش نمی دهند،به بعضی بازی ها که درمی آوری تا خودت را بدبخت و مظلوم و ستم کش نشان بدهی وقعی نمی گذارند و بعد که خوب از همه ی این ها ناامیدت کردند در می آیند می گویند : حالا برو بگرد ببین باید به چه چیزی امید ببندی...! بعضی آدم ها بدون آن که خوشحال باشند، حالت را خوش می کنند، بدون آن که قرار بگیرند، آرامت می کنند، بدون آن که گرفتن تصمیم خاصی را تح

شاید این عبارت خیلی جالب نباشد ولی به هر حال این هم یکی از مشکلات پژوهش در ایران و شاید سایر کشورها است. ممکن است با مسأله حسادت علمی برخورد کرده باشید یا شنیده باشید. حسادت علمی در اینجا یعنی این که: - فردی چشم دیدن موفقیت فرد دیگری را نداشته باشد. - فردی که برای بهتر، ارزشمندتر و با اهمیت­تر جلوه دادن کار خود حاضر است تمام کارهای دیگران و پیشینیان را بی­اهمیت جلوه دهد و ناچیز بشمارد. - فردی که حاضر نیست در انجام پژوهش در آن حوزه به دیگران کمک کند، از دیگران اطلاعات می­گیرد ولی به دیگران اطلاعات نمی­دهد. - فردی که در یک حوزه آموزشی یا پژوهشی کار می­کند دوست دارد آن حوزه را تا مادام العمر به نام خود به ثبت برساند و مانع از حضور دیگران در آن حوزه شود. - فردی برای این که نشان دهد او نخستین کسی است که در فلان حوزه کار می­کند و غیر از او کسی در آن حوزه کار نکرده و نباید کار کند، بنابراین غیر از خود به هیچ کس استناد نمی­کند. موضوعات مختلفی شامل این حسادت میشود ، اطلاع از زمان برگزاری همایش ، جزوه و ...... (حالا این فرد قرار نیست برای شما مقاله بنویسد ف

می خواهم از زن هایی یاد کنم که کار می کنند... نه آن دسته که خودشان دوست دارند شاغل باشند... نه آن دسته که یک شغل شیک و مجلسی با حقوق و مزایای عالی دارند....  می خواهم از آن دسته زن های شاغلی بنویسم که اگر کار نکنند چرخ زندگی لنگ می زند .... همان ها که همیشه خسته اند.... لباس های ساده با پارچه های ارزان قیمت... کفش های ساده و بدون پاشنه!امروز می خواهم از زن هایی یاد کنم که کار می کنند... نه آن دسته که خودشان دوست دارند شاغل باشند... نه آن دسته که یک شغل شیک و مجلسی با حقوق و مزایای عالی دارند.... نه آن دسته که کار برایشان فان است و توی تایم کاری شان عشق و حال می کنند.... می خواهم از آن دسته زن های شاغلی بنویسم که اگر کار نکنند چرخ زندگی لنگ می زند .... همان ها که همیشه خسته اند.... مانتو های اداری و رسمی با پارچه های ارزان قیمت... کفش های ساده و بدون پاشنه... پوست های بی رنگ.... این ها خیلی بزرگند که آخر ماه کارت بانکی شان را می کشند به حساب صاحبخانه... ته مانده حسابشان را کارت به کارت می کنند برای شهریه بچه..... ده هزار تومنی ته کیفشان را از سر کوچه سیب زمینی می خرند برای شام...

چقدر بد که یاد نگرفته ایم از هر کسی به اندازه ی توانش انتظار داشته باشیم،چقدر بد که این روزها آدم هایی پیدا می شوند که با ما مشکل دارند و از طرفی استادِ عوض کردن نظر دیگران نسبت به ما هم هستند و بدتر از آن اینکه آدم های دیگری هم هستند که به سادگی تحت تاثیر حرف های خام آن دیگری قرار می گیرند،و چقدر بد که تو در برابر همه ی این احوالاتِ بد سکوت می کنی.

ما آدمها وقتی زورمان به دنیا و اتفاق های تلخش نرسد کارهای عجیبی میکنیم ، انگار که درد بی درمان گرفته باشیم می افتیم به جان زندگیمان و خیلی چیزها را تغییر میدهیم تغییر میدهیم که از خودمان انتقام گرفته باشیم . قبل از هرکاری هجوم میبریم به اکانت های مجازی و عکس پروفایلمان را عوض میکنیم ، جوری عوض میکنیم که هیچ لبخندی به چهره ی مان آشنا نیاید ، انگار که از ابتدا غمگین بوده ایم . عکسی انتخاب میکنیم که وصف حالمان باشد ، شعری ، جمله ای ، متنی شاید هم تصویر آدمی تنها که چمدانی در دست دارد و به سمت تاریکی میرود . مثلا مشکل کار خودمان یا شغل همسرمان باشد، عکس غمگین نمیگذاریم، عکس پروفایل میشود ضد ارزش های انقلاب ( مثلا خاتمی و موسوی و یا پرچم شیر و خورشید و ....). حالا خودمون هم می دانیم فتنه کیست و فتنه گرا کیا هستن، فقط میخواهیم یه جوری لج کنیم(دیدم که میگم)از خیلی ها دور میشویم ، گروه هارا بدون حرف ترک میکنیم و هیچ پیامی را نمیخوانیم ، شاید آنقدر زورمان به دنیای واقعی نرسیده و مجبور به نقش بازی کردن و خود را شاد و راضی جلوه دادن بوده ایم که میخواهیم بدون اینکه کسی بفهمد انتقام

100 میلی لیتر فرمالین 37 درصد را به 900 میلی ایتر اب مقطر اضافه می کنیم. (برای ساخت فرمالین 5%، 50 میلی لیتر فرمالین 37% به 950 میلی لیتر اب مقطر ) دستکش و ماسک الزامیه (بوی تند و سوزش چشم به همراه داره)   

  اولین و مهمترین هدف دراین موضوع،  صید گروهی از آبزیان با برخی از انواع ابزار صید برای مطالعاتی از قبیل بررسی ساختار جمعیت(تنوع ، فراوانی، مرگ ومیر، بیماری، تعیین میزان برداشت(MSY) ، بررسی تاثیر آلودگی روی آبزیان ، تعیین میزان تولید و..... است.مقدمه امروزه بسیاری ازکارهای علمی با خارج کردن یک نمو نه کوچک از جمعیت بزرگ انجام می گیرد .منظور از جمعیت ،کلیه اعضائ متعلق به یک گونه است که در یک ناحیه خاص قرار دارند.در حقیقت اندازه گیری همه ماهیان از یک رود خانه ویا یک دریاچه غیر ممکن است این مسئله در مورد دریا نیز صدق می کند بنابر این ،بخشی ازجمعیتها که نمونه نامیده می شود برای مطالعه بوم شناسی ویا زیست شناسی استفاده می شود.(ولی پور،عبدالمالکی.1379)         امروزه نمونه بر داری با اهداف گوناگونی انجام می گیرد اما اولین و مهمترین هدف دراین موضوع،  صید گروهی از آبزیان با برخی از انواع ابزار صید برای مطالعاتی از قبیل بررسی ساختار جمعیت(تنوع ، فراوانی، مرگ ومیر، بیماری، تعیین میزان برداشت(MSY) ، بررسی تاثیر آلودگی روی آبزیان ، تعیین میزان

کوآدرات وسیله اى است که با آن مى توان منطقه اى (ساحل) را به مساحتى مشخص محدود و موجودات ( بی مهرگان، جلبک و ....) را در محدودهٔ آن اندازه گیرى کرد.

به خیلی ها میگیم "دوست"به هرکسی که بتوونیم باهاش بیشتر از یه سلام و احوالپرسی ساده حرف بزنیم.خیلی از این "دوست"ها،دوست نیستن.همکارن،همکلاسین،فامیل دورن،همسایه ن، یه آشنان فقط یا موقعی دوستن و تو رو میشناسن که بخوان براشون کاری انجام بدی....! "دوست" اونیه که باهاش رازهای مشترک داری.اونیه که وقتی دلت گرفت اول از همه شمارهء اونو میگیری.اونیه که برای قدم زدن انتخابش میکنی.اونیه که جلوش لازم نیست به چیزی تظاهر کنی.که اگه دلت گرفت بهش میگی "دلم گریه میخواد!" اونیه که دستت رو میگیره و میگه "میفهمم". که نمیخواد براش توضیح واضحات بدی.اونیه که سر زده خراب میشی سرش.نمیگی شاید آمادگی نداشته باشه.چون مهم نیست.نه برای اون نه برای تو.حتی اگر خونه ش خیلی کثیف باشه.یا سرش خیلی شلوغ باشه.چون همیشه برای تو وقت داره. دوست اونیه که همیشه برات گزینه ی اوله.اونیه که بهت سرکوفت نمیزنه.تحقیرت نمیکنه.بهت نمیخنده... بقیه یا همکارن،یا همکلاسین،یا فامیل دورن،یا همسایه،یا یه آشنان فقط...همهء اینا رو گفتم که بگم آدما عوض میشن اما معیار دوستی عوض نمیشه. برای همین یکی که تا دیروز برات "دوست" بود میشه یه خاط